Hepatopulmoner sendrom tanısı konulan olguların klinik özellikleri

Abstract

Giriş ve amaç: Hepatopulmoner sendrom (HPS), karaciğer hastalığı, artmış alveolo-arteriyel oksijen gradiyenti (P(A-a) O2) ve intrapulmoner vasküler dilatasyon triadı ile karakterize bir klinik tablodur. Bu çalışmada kliniğimizde kronik karaciğer hastalığı tanısı ile takip edilen hastalarda HPS insidansının ve HPS’ye özgü klinik özelliklerinin ortaya konması amaçlanmıştır. Gereç ve yöntem: Çalışmaya ek kardiyopulmoner patolojisi olmayan 70 kronik karaciğer hastası alındı. Her hastada egzersiz sonrası dönemde arteriyel kan gazı incelemesi yapıldı. P(A-a) O2’si yüksek olanlara kontrast ekokardiyografi yapıldı. Tüm olguların Child skoru ve fizik muayene bulguları değerlendirildi. Bulgular: Çalışmaya alı- nan 70 hastanın 12’sine (%17) HPS tanısı kondu. HPS’li hastalarda parmaklarda çomaklaşma ve spider nevi HPS’si olmayanlara göre anlamlı düzeyde daha fazla görülmekteydi. Tüm semptom ve bulguların tanısal duyarlılıkları düşükken platipne, parmaklarda çomaklaşma ve spider nevi’nin tanısal özgüllüğü yüksekti. HPS’si olan (9,9±1,9) ve olmayan hastaları n (8,5±2,3) Child skorları arasında anlamlı fark görülmedi. Child grubu A’dan C’ye doğru ilerledikçe HPS insidansının arttığı gözlense de (Child A:%9,1, Child B:%12,5 ve Child C: %25,9) aradaki fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı. Sonuç: HPS kronik karaciğer hastaları nda sık görülen bir klinik tablodur. Tüm semptom ve bulguların tanıdaki duyarlılığı düşük olmakla beraber spider nevi, parmaklarda çomaklaşma ve platipnenin tanısal özgüllüğü yüksek bulunmuştur.