Transüretral rezeksiyon sonrası gelişen üretra darlıklarında internal üretrotomi sonuçları ve literatürün gözden geçirilmesi

Abstract

TUR-P sonrası üretral darlık gelişme insidansı %1.5-29 arasındadır. TUR-P sonrası üretra darlığı gelişimine etki edebilecek bazı etmenler öne sürülmüştür fakat, etiyolojisi halen tam olarak anlaşılamamıştır. Bu çalışmamızda Transüretral Prostat Rezeksiyonu (TUR-P) sonrası üretra darlığı gelişen hastaları kolaylaştırıcı etmenler açısından değerlendirmeyi ve bu hastaların internal üretrotomi sonuçlarını literatür ile karşılaştırmayı amaçladık. 1998-2001 yılları arasında, TUR-P sonrası üretra darlığı gelişen 60 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastalar kolaylaştırıcı risk etmenleri açısından incelendi ve bu hastalara yapılan İnternal Üretrotomi sonuçları literatür ile karşılaştırıldı. Ortalama yaş 67.6 (51-80), ortalama takip süresi 19 ay (5-36) idi. Darlıkların büyük çoğunluğu bülböz ve membranöz üretrada idi. TUR-P sonrası darlık gelişimi ile hasta yaşı, rezeksiyon süresi, ameliyat sonrası sonda kalış süresi arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki saptandı. Toplam 11 hastada istenmeyen yan etki gelişti. İstenmeyen yan etkiler, sıklık sırasına göre kanama, epididimorşit, ateş ve false road idi. İnternal üretrotomi ile tedavi edilen hastaların %84'ünde başarılı sonuç elde edildi. Sonuç olarak, TUR esnasında üretra darlığı gelişme riskini azaltmak amacıyla travmatik etkisi olan rezeksiyon ve ameliyat sonrası sonda kalış süresinin mümkün olduğu kadar kısa tutulması gerekir. İnternal üretrotomi, TUR sonrası gelişen darlıkların tedavisinde, girişimin kolay yapılabilmesi, birçok kere uygulanabilmesi, belirgin istenmeyen yan etkilerin olmaması nedeni ile en çok başvurulan tedavi yöntemidir.