Homosistein, lipoprotein (a) ve fibrinojen düzeylerinin perkütan transluminal koroner anjioplasti sonrası restenoz gelişimindeki klinik önemi

Abstract

Günümüzde en önemli mortalité nedenlerinden birisi olan koroner arter hastalığının dünyaca kabul görmüş tedavi şekli Perkutan Transluminal Koroner Anjioplastidir (PTKA). Başarılı PTKA sonrası restenoz gelişimi mekanizmasını ortaya koymak için pek çok risk faktörü araştırılmaktadır. Bu risk faktörlerinden bazıları, ki bu risk faktörlerinin koroner arter hastalığı için de risk faktörü olduğu bildirilmiştir, homosistein (Hey), lipoprotein (a) (Lp(a)) ve fibrinojendir. Biz bu çalışmada PTKA sonrası koroner arter restenozu gelişen hastalarda Hey, vitamin B12, folik asit, Lp(a) ve fibrinogen düzeylerinin önemini belirlemeyi ve bu parametreler arasındaki ilişkiyi değerlendirmeyi amaçladık. Çalışmamızda başarılı PTKA sonrası restenoz gelişen 30 hastada ve restenoz gelişmeyen 37 hastada, Floresans Polarizasyon İmmunoassay (FPlA) yöntemi ile tHcy düzeylerini, Mikro Elisa yöntemi ile Lp(a) düzeylerini, florometrik yöntemle fibrinojen düzeylerini, Mikropartikül Enzim İmmunoassay (MElA) yöntemi ile vitamin B12 düzeylerini, iyon yakalama teknolojisi ile folat düzeylerini ölçtük. Total Hey düzeyleri restenoz gelişen grupta 17,32±12 jj,mol/L olarak, restenoz gelişmeyen grupta ise 17,32±10,43 ßmol/L olarak ölçüldü. İki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanamadı (p=0,734). Restenoz gelişen grupta Lp(a) düzeyleri 482,57± 467,97 mg/dL olarak ve restenoz gelişmeyen grupta Lp(a) düzeyleri 322,89±388,6 mg/dL olarak ölçüldü. İki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanamadı (p=0,065). Fibrinojen düzeyleri restenoz gelişen grupta 3,02±1,212 g/L olarak, restenoz gelişmeyen grupta ise 2,81±1,19 g/L olarak ölçüldü. İki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanamadı (p=0,596). Vitamin B12 düzeyleri restenoz gelişen grupta 242,7±82,54 pg/mL olarak, restenoz gelişmeyen grupta ise 272,3±114,03 pg/mL olarak ölçüldü, iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanamadı (p~0,354). Folat düzeyleri restenoz gelişen grupta 5,5±2,48 ng/dL olarak, restenoz gelişmeyen grupta ise 5,64±2,58 ng/dL olarak ölçüldü. İki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanamadı (p=0,733). Restenoz gelişen grupta Lp(a)-tHcy ve Lp(a)-fibrinojen düzeyleri arasında istatistiksel olarak ilişki saptanamadı (sırasıyla r= - 0,222, p= 0,239 ve r= - 0,107, p= 0,574). Aynı şekilde restenoz gelişmeyen grupta da Lp(a)-tHcy ve Lp(a)-fıbrinojen düzeyleri arasında istatistiksel olarak ilişki saptanamadı (sırasıyla r= - 0,084, p=0,619 ve r= 0,156, p-0,358). Total Hcy-ßbrinojen arasında restenoz gelişmeyen grupta istatistiksel olarak bir ilişki saptanamazken (r=- 0,052, p=0,759) restenoz gelişen grupta tHcy-fıbrinojen düzeyleri arasında istatistiksel olarak ilişki saptanmıştır (r= 0,526, p=0,003). Vitamin B12 ve folik asit düzeyleri patolojik olan bireyler çalışma dışı bırakıldığında, tHcy düzeyleri restenoz gelişen grupta 14,41 ± 2,30 fMnol/L olarak, restenoz gelişmeyen grupta ise 14,93 ± 5,PJ ^imol/L olarak ölçüldü. İki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanamadı (p=0,687). Yaptığımız bu çalışmada, homosistein, lipoprotein (a) ve fibrinojen düzeylerinin başarılı PTKA sonrası restenoz gelişiminde etkisi olmadığı, vitamin B12 ve folik asit düzeylerinin homosisteinin restenoz üzerindeki etkisini değiştirmediği, başarılı PTKA sonrası restenoz gelişen grupta homosistein-fıbrinojen ilişkisinin anlamlı olduğu, sigara içiminin homosistein, lipoprotein (a) ve fibrinojen düzeyleri üzerine etkisi olmadığı ve homosistein düzeylerinin yaş ve cinsiyete göre farklılık göstermediği sonucuna varıldı.