Endoskopik olarak saptanan bezoarların klinik önemi

Abstract

Amaç: Bezoarlar, yetersiz çiğneme ve öğütme, mide çıkış yolu obstrüksiyonu, mide boşalmasında bozukluk gibi birçok faktör etkisi ile midede biriken yabancı maddelerdir. Endoskopik serilerde bezoar sıklığı %0.4 olarak bildirilmektedir. Diabetes Mellitus, hipotiroidi gibi peristaltizmde azalma ile seyreden sistemik hastalıklarda ve mide operasyonu geçirmiş olanlarda bezoar sıklığı artmaktadır. Bezoarlar enzim kullanımına dayanan medikal yöntemlerle, endoskopik veya cerrahi müdahale ile tedavi edilebilir. Bu çalışmadaki amacımız, bizim endoskopik serimizde tespit edilen bezoar sıklığını ve klinik özelliklerini incelemektir. Materyal-Metod: Ocak 1988-Ocak 2002 tarihleri arasında Haydarpaşa Numune Hastanesi Endoskopi Ünitesinde yapılan 17566 özefagogastroduodenoskopi retrospektif olarak tarandı. Bulgular: %0.2 oranında bezoar saptandı. Olguların 35'i fıtobezoar, l 'i trikobezoar ve 2'si özofagus, 34'ü mide yerleşimliydi. Bezoarlara eşlik eden gastrik ülser sıklığı %19.4, geçirilmiş mide operasyonu %11.1 olarak saptandı. Olguların, %5.5'inde antrum da tümör birlikteliğine, %16.6 mide çıkış obstrüksiyonuna rastlandı. Olguların %19.5'i cerrahi yöntemle, %19.5'i endoskopik olarak geriye kalan %61 ' i medikal yöntemle tedavi edildi. Sonuç: Bu çalışmanın sonuçlarına dayanarak, medikal yöntemlerin gözardı edilmemesi gerektiği, medikal ve/veya endoskopik girişimin bezoarlı olguların çoğunda yeterli olduğu ortaya konulmaktadır. Medikal ve/veya en-doskopik yöntemin başarısız kaldığı veya cerrahi müdahaleyi gerektiren komplikasyon gelişmesi durumunda cerrahi seçeneği kullanılmalıdır.