Akut koroner sendromlu hastalarda endotelyal progenitör hücre sayımı

Abstract

Amaç. Endotelyal progenitör hücreler mekanik olarak endotel hücrelerinin hasarlanarakuzaklaştırılması ile ya da sitokinlerin uyarımı ile kemik iliğinden periferik kana göç ederek hasarbölgesindeki endotel hücrelerinin yerine geçerek ilgili alanı onarmaktadırlar. Daha önce buhücrelerin stabil koroner arter hastalarında kronik süreçte azaldığı, akut koroner sendromhastalarında ise sayıca arttığı gösterilmişti. Bu çalışmanın amacı akut koroner sendrom tanısı ilekoroner yoğun bakım ünitesine yatırılan hastalarda hastalığın alt grupları arasında (ST elevasyonlumiyokard infarktüsü, ST elevasyonlu olmayan miyokard infarktüsü ve anstabil angina pektoris )endotelyal progenitor hücre sayıları bakımından fark olup olmadığının incelenmesidir. Yöntem.Çalışma verileri iki aşamada analiz edildi. İlk aşamada akut koroner sendrom sınıflamasında yeralan üç alt grup (n=112) arasında endotelyal progenitor hücre sayıları arasında fark olup olmadığıaraştırıldı. Analizin ikinci aşamasında ise unstabil angına pektoris ön tanısı ile hospitalize edilenfakat enzim yüksekliği olmayan, koroner anjiografi ve ekokardiyografileri normal olarak saptanan13 hasta daha değerlendirmeye alındı. Hastalar, enzim yüksekliği saptanmayan yani kardiyakhasarın olmadığı unstabil angına pektoris hastaları ve koroner anjiografide normal koronerarterlerin saptandığı hastalar bir grup (Grup A, n=41), kardiyak enzim yüksekliği saptanan yanikardiyak hasarın dökümente olduğu, ST elevasyonlu miyokard enfarktüsü ve ST elevasyonsuzmiyokard enfarktüsü hastaları diğer bir grup (Grup B, n=84) olmak üzere iki gruba ayrıldı ve buiki grup arasında endotelyal progenitor hücreler sayıları açısından fark olup olmadığına bakıldı.Bulgular. Çalışma bulgularımız iç grup arasında arasında endotelyal progenitor hücre sayısıaçısından istatistiksel olarak anlamlı farklılık olmadığını göstermiştir (sırasıyla 3,87 ± 2,74, 5,46 ±6,38 ve 3,95 ± 2,94, p=0,232). Yapılan istatistiksel analiz sonucunda Grup A ve Grup B arasındada endotelya progenitor hücre sayıları açısından anlamlı farklılık saptanmadı (3,89 ± 2,81ekarşılık 4,80 ± 5,22; p=0,302). Sonuç. Bu bilgiler ışığında, tedavi modalitelerindeki gelişmelererağmen halen tedavi direnci sorununun gündemde olduğu koroner arter hastalığında bu hücrelerinterapötik yaklaşımlarda kullanılması için kemik iliğinde ve periferik kandaki sayı ve fonksiyonları,hedef dokudaki etkileri ve bu hücreleri etkileyen düzenleyici faktörler konusunda daha ileri klinikçalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.