Dilate kardiomiyopatili hastalarda plazma total antioksidan aktivitesi

Abstract

Organizmada oluşan reaktif oksijen türlerinin hasar oluşturucu etkilerine karşı, antioksidan savunma mekanizmaları gelişmiştir. Sağlıklı bireylerde oluşan reaktif oksijen türleriyle, antioksidan savunma sistemi arasında bir denge söz konusudur. Bu dengenin reaktif oksijen türlerinin artması ya da antioksidanların azalması sonucu bozulması, oksidatif stresin açığa çıkmasına yol açar. Dilate kardiyomiyopatili (KMP) hastalarda bozulmuş miyokardiyal fonksiyonun ve ölümcül ventriküler aritmilerin artmış oksidatif strese bağlı membran değişikliklerinden kaynaklanabileceği ileri sürülmektedir. Artan oranda reaktif oksijen türlerinin, membran lipitleri yada proteinleriyle etkileşiminin, miyokardiyal kasılmada yetersizliğe yol açabileceği belirtilmektedir. Plazmada bulunan antioksidanlar, serbest radikal hasarına karşı organizmayı savunmada in vivo olarak birlikte etki gösterdiklerinden çeşitli hastalık süreçlerinde antioksidanların rolünü değerlendirmek amacıyla plazmanın total antioksidan aktivitesinin ölçümü önem kazanmıştır. Çalışmamızda 17-71 yaşları arasında; 17'si erkek, 6'sı kadın; 9'u iskemik ve 14'ü idiopatik dilate KMP 'U 23 hastada ve kontrol grubu olarak 27-75 yaşları arasında 32 'si kadın, 28 'i erkek 60 sağlıklı kişide, dilate KMP'U hastalarda antioksidanların rolünü değerlendirmek amacıyla plazmanın total antioksidan aktivitesinin ölçümü yapıldı. Ortalama total antioksidan aktivite değerleri hasta grubunda 2.80±0.185 mmol/l, kontrol grubunda ise 2.90±0.225 mmol/l olarak saptandı (p<0.05). Dilate KMP'li hastalarda plazma total antioksidan aktivitesinde gözlenen azalmanın oksidatif stresin göstergesi olduğu ve bu hastalarda antioksidan tedavinin faydalı olabileceği görüşüne varıldı.