Evaluation of Irisin Levels and Epicardial Fat Thickness in Metabolic Syndrome

Abstract

Amaç: Metabolik sendrom (MetS), santral şişmanlık, hiperlipidemi, hipertansiyon ve insülin direnci dahil olmak üzere birçok kardiyovasküler risk faktörleri ile karakterizedir. Visseral karın ve epikardiyal yağ (EY) dokularının aynı ontojenetik kökene sahip oldugu ve çok sayıda proinflamatuar ve pro-aterojenik sitokinleri üretmekte olduğu bildirilmiştir. Irisin obesite, insülin direnci, tip 2 diyabet gibi metabolik bozukluklarda önemli bir rol oynamaktadır. Bu çalışmanın temel amacı, MetS hastalarında serum irisin düzeylerini ve ayrıca irisin ile insülin direnci ve hastalık şiddeti arasindaki ilişkisiyi değerlendirmekti. Aynı zamanda metabolik sendromlu hastalarda irisin seviyeleri ve EY kalınlığı arasındaki ilişki de araştırıldı. Gereç ve Yöntem: Diyabeti olmayan 43 MetS'lu hasta ve 45 sağlıklı birey çalışmaya alındı. Serum irisin düzeyleri ve ekokardiyografik EY kalınlığı gruplar arasında karşılaştırıldı. Bulgular: Serum irisin düzeyleri ve EY değerleri MetS grubunda kontrol grubuna gore anlamlı olarak yüksek bulundu (sırasıyla p <0.001, p = 0.01). Irisin düzeyleri ile insülin direnci (r = 0.33, p <0.01) ve obezite ile ilişkili diger antropometrik ölçümler arasinda pozitif korelasyon bulundu. Tartışma: Artmış irisin düzeyleri MetS'e ait karakteristik metabolik bozuklukları iyileştirmek için adaptif veya kompanzatuar bir yanıtı temsil ediyor olabilir. Yüksek irisin düzeylerinin önemini ve altında yatan mekanizmaları açıklığa kavuşturmak için ve insanlarda irisinin tam rolünü aydınlatmak için ileri çalışmalara gereklidir.