Trigeminal Nevraljide Uygulanan Perkütan Trigeminal Radyofrekans Rizotomi İşleminde Açı ve Uzaklık Ölçümlerinin Analizi

Abstract

Amaç: Perkütan trigeminal radyofrekans rizotomi (RFTK), trigeminal nevralji için güvenli ve etkili bir müdahaledir. Hartel yaklaşımı ile cerrahın anatomik işaretler kullanarak perkütan foramen ovale müdahaleleri gerçekleştirmesi sağlanır. Bu çalışmada RFTK yapılan hastalarda elektrot açılarını ve mesafelerini radyolojik olarak ve postoperatif ağrı durumunu retrospektif olarak incelenmiştir. Gereç ve Yöntem: Ocak 2019-Aralık 2022 tarihleri arasında nöroşirürji polikliniğinde RFTK uygulanan ve çalışmaya alınan toplam 121 hastadan 119’u çalışmaya alındı. Elektrot açılarını ve anatomik işaretler arasındaki mesafeleri analiz edilerek RFTK yapılan hastalarda dört parametre incelendi: Sagittal düzlemde petröz apeks (PA) ile Gasser ganglionuna ulaşan iğne ucu arasındaki mesafe, sagittal düzlemde PA ile dorsum sella arasındaki mesafe, ilk parametrenin ikinci parametreye oranı ve son olarak, PA ile dorsum sellae arasındaki hat ile iğne yolunun hattı arasındaki açı. Bulgular: Başarılı ve başarısız işlem grupları arasında PA-dorsum sella mesafelerinde istatistiksel olarak anlamlı bir fark vardı (p<0,05). Diğer üç parametrede iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu. Parametreler ve prosedürün başarısı arasındaki ilişkiyi tanımlamak için iki prosedür mesafesinin oranı araştırıldı. PA-iğne ucu mesafesi ile PA-dorsum sella mesafesi arasında alıcı işletim karakteristiği analizi yapıldı. Eğri parametreleri altındaki alanın Youden analizi <0,20’lik bir eşik değerine sahip olduğu görüldü. Sonuç: PA-iğne ucu mesafesinin PA-dorsum sellae mesafesine oranı azaldıkça (0,20 katsayısı) RFTC prosedürünün başarısı artar. Bu oran tanımlanması kolay, güvenilir ve basit bir parametredir ve oranın girişimin başarı öngörüsüne katkısı olmaktadır. RFTK yöntemi ve radyolojik yorumu ile ilgili çalışmaların sayısı sınırlı olduğundan, komşu hayati yapılara zarar vermemek, başarı oranını yükseltmek ve güvenli penetrasyon noktalarını ve açılarını belirlemek için daha fazla kadavra ve klinik çalışma yapılmalıdır.