Kliniklerde Çalışan Dil ve Konuşma Terapistlerinin Teleterapi Kullanımı

Abstract

Gi?riş: Günümüzde dijital sağlık uygulamalarının hızla yaygınlaşması, dil ve konuşma terapisi alanında da yeni uygulama biçimlerinin ortaya çıkmasına zemin hazırlamaktadır. Bu bağlamda, dil ve konuşma terapisi hizmetlerinin dijital ortamda sunulmasına olanak tanıyan teleterapi yöntemi giderek daha fazla kullanılmaktadır. Teleterapi, yüz yüze terapi uygulamalarının mümkün olmadığı durumlarda önemli bir alternatif olarak değerlendirilmektedir. Bu çalışmada, dil ve konuşma terapistlerinin (DKT) teleterapi sürecinde kullandıkları materyal tercihlerini; teleterapinin klinik etkililiğine dair algılarını ve uygulama sıklıklarını incelemek amaçlanmaktadır. Materyal ve Metodlar: Çalışma, yaş ortalaması 25,58 ± 1,14 olan 31 DKT (14 erkek, 17 kadın) ile yürütülmüştür. Katılımcılara Google Forms aracılığıyla, onay sorusu hariç 33 soruluk bir anket uygulanmıştır. Anket soruları DKT’lerin teleterapi uygulama sıklıkları ve karşılaşılan çeşitli durumları incelemeye yönelik olarak araştırmacılar tarafından hazırlanmıştır. Bulgular: Katılımcıların %67,7’si (n=21) haftada hiç teleterapi seansı yürütmediğini belirtmiştir. Katılımcıların %54,8’i (n=17) teleterapi için materyalleri genellikle internet üzerinden temin ettiğini ve %67,7’si (n=21), kurumlarının teleterapiye yönelik altyapı desteği sunmadığını bildirmiştir. Teleterapinin yüz yüze terapiye kıyasla daha düşük klinik etkililiğe sahip olduğunu düşünenlerin oranı %87,1 (n=27) olup; %77,4’ü (n=24) kullanılan materyallerin terapötik etkililiğini yetersiz bulmuştur. Katılımcıların %67,7’si (n=21) teleterapi hakkında hizmet içi eğitimlere katılmaya istekli olduğunu ifade etmiştir. Tartışma: Bu çalışmada DKT’lerin teleterapiyi sınırlı kullandığı, nadiren dijital materyal ürettiği ve altyapı eksiklikleri yaşadığı belirlenmiştir. Katılımcılar, teleterapiyi yüz yüze terapiden daha az etkili ve materyalleri yetersiz bulmuştur. Ancak katılımcı DKT’ler hizmet içi eğitime yönelik yüksek istek, gelişime açıklık göstermektedir. Sonuç: Teleterapinin etkili bir yöntem hâline gelebilmesi için teknik altyapı, materyal geliştirmeve eğitim olanaklarının güçlendirilmesi gereklidir.